Bij mij door de straat rijden haast dagelijks grote, luxe bestelauto’s langs met daarop het logo en een aantal mooie plaatjes van een grootgrutter. Ze zijn soms voorzien van een liftje en in elk geval van een koelinstallatie en brengen kruidenierswaren rond.
Ik durf niet te schatten wat zo’n kar kost maar voor de aankoopprijs van zo’n bedrijfsmiddel kun je vast een heel verre reis maken.
Hoofdschuddend
Hoofdschuddend roep ik vaak in mijn herinnering de overpeinzingen op van mijn goede vader die in 1956 reeds uitrekende dat de eventuele aanschaf van een auto voor zijn zaak cijfermatig niet te verdedigen viel. Ofschoon een auto naar onze huidige maatstaven destijds haast niets kostte, kon hij met de beste wil van de wereld het sommetje niet rondrekenen. Dus behielp hij zich voor het transport met een degelijke bakfiets.
Gemakzuchtige klanten
Toen ik vijftien jaar later het stokje van hem overnam reed ik natuurlijk wel auto maar werd het thuisbezorgen van boodschappen op bestelling snel afgebouwd. Ik was van mening dat men zijn inkomen moest verwerven binnen de muren van het bedrijfspand en dat men zijn energie niet moest verspillen door binnen een haperend logistiek systeem pakken griesmeel en flessen limonade bij klanten tot op de keukentafel thuis te bezorgen. Het stoorde me dat gemakzuchtige klanten vanuit hun luie stoel mijn medewerkers van hun eigenlijke werk af liepen te houden.
Ofschoon ik hier en daar op verzet stuitte, heb ik consequent op die manier beleid gevoerd. Natuurlijk liet ik een zieke klant niet barsten en reikte ik een te zware vracht boodschappen wel even aan de deur af maar ik speelde uit principe niet de dienstmeid die de boodschappen bij elkaar moest graaien.
Inmiddels is de bezorgpraktijk weer schering en inslag. Nog steeds schud ik het hoofd als ik een chauffeur met een groot rijbewijs en een steekwagentje woonhuizen zie binnen lopen. Net als mijn vader zeventig jaar geleden kan niemand mij voorrekenen dat iemand aan dit soort negotie ook maar iets kan verdienen. Maar dat zal wel aan mij liggen…
Henk Lemckert
Meer lezen in de serie Herinneringen van een kruidenier?