Het zou je maar overkomen dat je in 1967 een kruidenierszaak had terwijl de minister van financiën zojuist had beslist dat de zilveren rijksdaalder uit de roulatie zou worden gehaald. Voor veel klanten was dit zes maanden lang hét nieuws van de dag en dat wilden ze weten ook. Staande aan de kassa werd je als ondernemer in die dagen steevast veroordeeld om tweehonderd keer per dag alle info over rijksdaalders aan te horen welke je geachte clientèle bij zich droeg. Informatie die jou natuurlijk al lang bekend was. Gek werd je er soms van.
Oudbakken nieuws
Weinig klanten realiseerden zich destijds dat het nieuws wat hun zo nodig van het hart moest natuurlijk al oudbakken was eer het jouw winkel had bereikt. Met alle diplomatie die je in je had probeerde je in die tijd de clichés van je af te schudden. Moe werd je er wél van, net zoals van telkens de zelfde mopjes waarmee oude mannen soms járen achter elkaar grappig probeerden te zijn. Kruideniers leverden in die tijd een permanente gevecht tegen de saaie kleinburgerlijkheid uit die dagen.
Babbels met een robot
Tegenwoordig is dat anders. We rekenen nu in alle stilte zelf onze boodschappen af en moeten soms op zoek als we in een supermarkt iemand nog eens iets willen vragen. Als we een website bezoeken moeten we aan de babbel met een robot. Bij hotels loggen we in met onze smartphone in en als we een vraag voor een Helpdesk hebben dreig je soms in Kafkaiaanse toestanden te belanden. ‘Niet zo leuk’ vinden we nu maar stiekem denk ik dan toch ook wel eens aan het leed dat we vroeger moesten doorstaan in ruil voor de klandizie van onze overigens zeer gewaardeerde klanten. Voor de verkoop van een pak Brinta en een pakje boter moest je soms erg veel moeite doen.
Henk Lemckert
Meer lezen in de serie Herinneringen van een kruidenier?