In het dashboardkastje van mijn auto lag ooit een CD-tje met daarop een cursus geheugentraining. Daarvan was het de bedoeling dat ik die tijdens lange autoritten zou afdraaien om mezelf te trainen in het beter kunnen onthouden van allerlei feiten.
Met dat schijfje gebeurde toen iets eigenaardigs. Telkens als ik ernaar greep om het op te zetten, bedacht ik me weer. Kennelijk wilde ik al rijdend liever gewoon wat nadenken. Ik kwam erachter dat het toch ook wel heerlijk was om zo nu en dan ook eens iets te vergeten.
Lastig instrument
Ons geheugen is een prachtig medium maar tegelijkertijd een lastig instrument. Je moet er niet aan denken dat je alles wat je beleeft ook onthoudt; het zou een veel te grote belasting zijn. Zie het daarom als een zegen dat een mens op dit gebied zijn beperkingen kent en in staat is om veel zaken ook weer uit zijn hersenpan te wissen.
Toch zoeken we soms weer bewust een moment om nog eens om te kijken. Mijn vrouw en ik hebben (in de tijd dat we niet meer in actieve dienst waren) jaren de gewoonte gehad om zo nu en dan nog eens de locaties te bezoeken waar we ooit ons bedrijf hadden. Dat waren er in totaal drie. We stonden dan een tijdje stil voor zo’n pand, herinnerden daar ons onze klantenkring en lieten alle succesjes én de blunders om beurten door ons hoofd gaan.
Zo’n rondreisje kan ook een milde herinnering oproepen en de bevestiging dat alles zijn tijd heeft gehad. Nu het inmiddels drie decennia geleden is dat we voor het laatst onze winkeljas ophingen groeit de overtuiging dat elk moment in de geschiedenis van de levensmiddelendistributie zijn eigen aanpak noodzakelijk maakte. De herinneringen in de tekstjes van deze website zijn daar een overduidelijk voorbeeld van.
Henk Lemckert
Meer lezen in de serie Herinneringen van een kruidenier?